Familie Marsman verhuisde begin 2005 van Ommen naar Winterberg....

Sinds 1 Februari 2005 zijn we hier begonnen. Hotel zur Sonne was een bestaand hotel sinds 1969 maar vanwege ziekte, ouderdom en gebrek aan opvolging (wat hier veel voorkomt) wilden de oude eigenaren het verkopen. Wij waren overigens niet speciaal op zoek naar iets in Duitsland. Via het blad Horecavizier kwam ik in contact met een makelaar die zijn geld hier in Sauerland verdiend. Hij had op zijn website een aantal objecten in Sauerland staan, waaronder Hotel zur Sonne in Winterberg. Omdat in Nederland iets beginnen erg duur is en we ook niet de juiste plaats konden vinden hebben we deze emigratie overwogen. Als je iets wilt moet je niet te lang wachten, onze kinderen waren inmiddels 8, 5 en 3 jaar oud. Voor hen is aanpassing niet zo´n probleem.

Zo kwamen we dus hier terecht. Het roer ging dus volledig om. Een hele verandering dus, mede doordat we zonder ervaring aan deze klus uitdaging begonnen. Ik had wel een studie hotelmanagement gedaan, maar praktische ervaring moet je in de praktijk opdoen. Mijn vrouw heeft een administratieve achtergrond, maar door de leeftijd van de kinderen komt zij sowieso nauwelijks aan meewerken in het bedrijf toe. Ik ben wel een strever eigenlijk, ik had het gevoel dat ik meer uit het leven moest halen. Ik wil niet als ik ooit 60 mag worden met een onvoldaan gevoel blijven zitten. Vandaar deze stap om een lang gekoesterde wens in vervulling te laten gaan.

Sociaal gezien is het wel even heel wat anders. Voorheen had je natuurlijk meer tijd om bij mensen op bezoek te gaan. Hier moet je een nieuwe sociale band op zien te bouwen. Sauerlanders zijn vrij stug. Je komt er moeilijk tussen. Dat had ik niet verwacht. Veel mensen die met duitsers omgaan ervaren hen als plezierig en aardig in omgang. Onze contacten reiken op dit moment niet verder dan oppervlakkig contact met Duitsers en iets intensiever contact met de Nederlanders hier. Wat mij het meeste is opgevallen hier is dat ik van het beroemde "punktliche", het "gründliche" waar duitsers bekend om zijn een dubbel gevoel aan over heb gehouden. Aan de ene kant staat het land bol van de ambtenarij, het barst hier van de regels, alles loopt via standaard procedures. Dat maakt Duitsers absoluut niet flexibel. Ze zijn erg op zichzelf gekeerd, eigenlijk egoïstisch zelfs. Dat is een enorm onderscheid met Nederland; wij zijn veel flexibeler, passen ons makkelijker aan. Aan de andere kant is er van dat "gründliche" soms weinig te merken. Afspraken worden niet nagekomen, niet waargemaakt. Dat is voor een georganiseerde Nederlander af en toe niet te vatten. Ik denk overigens dat deze eigenschap plaatsgebonden is en hopelijk niet steekhoudend is voor het Duitse volk in zijn algemeenheid. Misschien komt dit wat negatief over, maar het moet meer gezien worden als een "omgaan met cultuurverschillen". Dat heeft zijn tijd nodig.

           

 

Erg positief is natuurlijk de omgeving, de natuur, de prachtige omgeving. Als je hier gewend bent wil je nooit meer weg. Ook zakelijk hebben we het het afgelopen jaar erg goed gedaan. De laatste jaren voor onze overname hebben de vorige eigenaren behoorlijk achteruit geboerd (zelfs 3 maanden dicht geweest in de zomer van 2004 wegens ziekte) Qua omzet hebben we hun beste omzet in 35 jaar bij benadering gehaald. Dat is erg positief en hadden we alleen maar durven dromen. Dus alle reden om vrolijk verder te gaan. Alles staat of valt in mijn optiek met een juiste verhouding tussen het zakelijke en het privé- leven. Dat moet in harmonie zijn, anders is het een te grote opgave en wordt de uitdaging een kwelling.

Heeft u een vraag aan de familie Marsman? Stuurt u ze dan een e-mail: marsman@wijwoneninduitsland.nl